به‌مان گفته‌اند که پست اول یک وبلاگ را بنویسیم. کار سختی است. حتی اگر بارها نوشته باشی و دستت آمده باشد که چه جور می‌توان نوشت. راستش به عرصه‌ی ظهور رسیدن یک سری فعالیت‌هایی که کم کم پیش رفته، کار ظریفی‌ست. باید حواست باشد که زحمتی را با نگفتن حیف نکنی! گرچه نباید همه چیز را گفت!
شاید این اقتضای سن و سال است، شاید که نه، حتما! خوب آدم به سنی می‌رسد که دوست که نه! احتیاج دارد کسی همراهش باشد و آن کس نه پدر است نه مادر، نه خواهر، نه برادر. بلکه همسر است. خوب نیازش هست و این طبیعی ست. حالا هم که در عصر ارتباطاتیم و اینترنت همه‌چیز را آسان کرده، اگر نگاهی به نت بیاندازیم تک و توک سایت‌هایی هستند که در این زمینه خوب مشاوره، آموزش و... بدهند. آن هم با توجه به جامعه‌ی اسلامی و سنتی ما!
البته دغدغه‌ی اصلی ما شاید این باشد که زنانگی و مردانگی‌ای که خداوند در وجود هر کدام از بنده‌هایش به ودیعه گذاشته را طوری کنترل و هدایت کنیم که به طور کامل، به موقع، در جهت اهداف الهی و... به ظهور برسد. و راه‌های تجربه شده و آزموده را نشان جوانان بدهیم. در این دغدغه‌ی کلی و بزرگ، از روانشناسان، جامعه‌شناسان، متخصصان امور دینی کمک می‌گیریم. تا آن‌ها هم همراه ما شوند برای رسیدن به روزی که در آن هیچ کسی را نتوانیم پیدا کنیم که نیازهایش به انحراف کشیده شده، سرکوب شده، یا بر اساس تصمیم‌های اشتباه شکست بخورد.
خلاصه آمده ایم تا از قافله سر و سامان دادن جوانان جا نمانیم!